Kittens Layla Week 1-4 volgens Baba

Hallo allemaal,

 

We hebben even gewacht met ons verhaaltje totdat we zelf ons zegje konden doen. Dat scheelt Anneke en Richard natuurlijk erg veel tijd en dat vinden ze erg handig. Dat betekend wel dat jullie 4 weekjes in een keer moeten lezen.

Vanaf nu zal ik dus onze belevenissen op peppier zetten. Mijn naam is Babangida en ik ben als tweede geboren. Om te beginnen zal ik maar eens beginnen met ons voor te stellen.

Lubaya P., mijn zuster is als eerste geboren op 14 januari. Ze kwam om 10.55 uur ter wereld. Bij haar geboorte bleek het dat zij een poly meisje is waarbij zij 7/6/5/5 tenen heeft. Ze had nog niet veel zin om te komen en heeft zich geprobeerd vast te houden. Daarom kwam haar achterkant ook het eerste. Haar naam heeft ook nog een betekenis en dat is jonge leeuwin en dat typeert ook wel haar karakter. Ze is een echte doorzetter.

Babangida P., ben ik zelf. Ik kwam zoals gezegd als tweede aan en wel om 11.06 uur. Ik ben dus ook een poly en ik heb de allergrootste voeten van allemaal.  Ik heb 7/7/5/5 tenen en dat is natuurlijk erg handig. Mijn naam heeft ook een betekenis en die is man van het huis en aangezien ik misschien mag blijven, tja dan ben ik natuurlijk de man van het huis.

Aeeshah P. is als derde gekomen. Zij was er om 12.00 uur. Ook Aeeshah is een poly en heeft 6/5/5/5 tenen. Haar voeten zijn dus net iets kleiner dan de mijne. Zoals de naam ook al aangeeft is zijn dus ook een meisje. Haar naam heeft ook een erg leuke betekenis en die is leven. Ze is dan ook een erg levendig ding.

Kijani, mijn broer kwam als laatste om 13.06 uur. Omdat hij nog zat te wachten op zijn extra tenen duurde dat dus wat langer. Uiteindelijk kwamen de extra tenen dus niet en dus is hij geen poly (zielig hé). Ook zijn naam heeft een betekenis en dat is krijger. Uiteraard ben ikzelf veel dapperder, maar ja ik kan geen twee namen hebben.

 

Week 1

In week 1 is nog niet veel gebeurd. We hebben dan eigenlijk alleen maar honger en erg veel slaap. Als gevolg daarvan is dat natuurlijk ook onze voornaamste bezigheid. We groeiden allemaal redelijk goed (maar het kan altijd beter hoor ik Anneke & Richard zeggen), alleen Lubaya had wat meer moeite om op gang te komen. Maar zoals gezegd, ze is een echte vechter. Aan het eind van de week was het al wel zover dat we wat meer door onze werpkist. Vooral als mams niet kijkt natuurlijk, want die wil ons zo dicht mogelijk bij haar houden.

Week 2

Deze week is voor ons al veel drukker. Onze oogjes gaan open dus we kunnen nu ook zien wat voor kattenkwaad we uithalen. We racen al aardig door de werpkist heen waarbij we gelukkig nog op onze buikjes kunnen steunen. Onze pootjes moeten nog aan ons gewicht wennen en als onze buikjes van de grond komen dan staan we een beetje te schudden en dat schiet natuurlijk niet erg op als je snel wilt lopen. We zitten nog steeds aan de melk van mama en dat bevalt ons prima. Dat is namelijk altijd aanwezig en lekker op temperatuur. Om de bak hoeven we ons ook nog geen zorgen te maken. Ook dat wordt allemaal voor ons geregeld. Wel hebben we al door dat we al echte filmsterren zijn in onze eigen real-life soap.  De webcams draaien namelijk volop zodat iedereen ons in de gaten kan houden.

Week 3

Deze week was onze eerste week met grote gebeurtenissen. We hebben te horen gekregen dat we ons moeten voorbereiden, maar we weten nog steeds niet waarvoor. Spannend en irritant tegelijk zoals jullie wel zullen begrijpen. De eerste verassing kwam halverwege de week. Omdat Anneke & Richard vonden dat we nog veel harder konden groeien hadden ze iets “speciaals” bedacht. Ze hadden een of ander prutje gefabriceerd wat wij geacht werden te eten. Bah, bah, bah. Dat was het enige woord wat ik er voor kon vinden. En dan werd het ook nog eens in onze mondjes gepropt. Maar er is een oud spreekwoord (is mij verteld) dat “alles went” en dat klopt eigenlijk ook wel. We verorberden het goedje steeds beter, alhoewel we nog steeds wel geholpen werden. En geheel volgens plan schoot ons gewicht ook wat harder omhoog. Het is alleen wel heel vermoeiend dat groeien. Aan het einde van de week kwam nog wel de grootste verassing. Er werd ons gezegd dat we onze koffertjes moesten pakken. Omdat we natuurlijk nog niks hebben was dat snel gebeurd. Toen begon er ineens van alles te gebeuren. Als eerste werden in een keer onze camera’s weggehaald en dus ook onze laptop (met internet hihi). Daarna werd er iets geroepen over lampen voor het licht. En in enen …… werd het donker, het leek wel of we in een grote zak zaten, heel vreemd. Er werd met ons rondgerend en ik ben er nog steeds niet achter waar we overal geweest zijn. En toen was het in eens weer licht en was onze werpkist ineens weg, maar daar voor in de plaats hadden we ineens een grote kooi. Ook stonden er ineens van alle katten naar ons te kijken. En dan waren er ook nog van die vreemde wezens. Het waren geen katten en ze waren ook erg groot en ze roken ook nog eens vreemd. Het bleken dus honden te zijn, we horen daar dus bang voor te zijn, maar mij niet gezien hoor. Ik jaag ze zo de gordijnen in als ze lastig zijn. Dit was dus het einde van week 3.

Week 4

Na week 3 komt dus week 4 (ja ik kan al tellen hoor). Het eten gaat nu al een stuk makkelijker. Als het etenstijd is worden we een voor een bij de pap gezet. Dat is nog niet zo erg, lekker soppen en met onze poten in het eten stampen mmmmmmmmmmm. Maar daarna, word er eerst een of ander stuk papier langs onze gezichtjes gehaald en dan komt er een “snoetenpoets” doek. Daarmee worden onze snoeten weer schoongeboend, dat is toch niet te filmen. Alsof we onszelf niet kunnen wassen. En als klap op de vuurpijl komt die papieren doek weer om ons zogezegd weer droog te maken. Belachelijk allemaal, maar er is geen ontkomen aan. We hebben ook weer iets nieuws ontdekt. Helemaal achter in de kooi staat een bakje met houtkorrels en drie maal raden …. daar kun je heerlijk plassen (en de rest ook natuurlijk). In de loop van de week mochten we ook buiten de kooi rennen. Erg interessant allemaal, overal onderkijken en lekker rondrennen. Mam vond het wat wel eng allemaal, maar we zijn natuurlijk al erg groot. Wel is er deze week weer iets gebeurd waar we niet op gerekend hadden. Vanochtend kregen we in een keer iets in onze mond gestopt. Zeggen Anneke en Richard “zo het ontwormen is ook weer gebeurd”. Alsof wij wormen hebben, het idee!! Vanmiddag was er wel een leuke verassing. Er kwam visite en dat is natuurlijk altijd feest want dan mogen we weer uit de kooi. Toen we moe waren kregen we eten en moesten we weer naar bed. Ik heb toen maar gauw dit verhaaltje geschreven.

 

Groetjes en tot volgende week

Baba(ngida)

 

 


English will follow later this week

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s